Ύψωσε τον Πολιτισμό - Θέατρο, Μουσική, Κινηματογράφος, Εικαστικά, Τέχνη, Κριτικές, Άρθρα, Ζωή, Άνθρωποι, Αθήνα, Θεσσαλονίκη

Μαρία Καβογιάννη «Εχω συνδέσει το θέατρο Τέχνης με τα νιάτα μου, αλλά και με ανθρώπους που δεν υπάρχουν πια»

Φωτογραφία: Ανδρέας Σιμόπουλος

Η Μαρία Καβογιάννη μίλησε στον Βίδο Κοσμά και το BHMagazino με αφορμή την καινούργια παράσταση«Προς Ελευσίνα» όπου πρωταγωνιστεί  και ανεβαίνει στις 20 Νοεμβρίου (Κάθε Δευτέρα  και Τρίτη). Διαβάστε ένα απόσπασμα.

Τι λέει το ένστικτό σας για το «Προς Ελευσίνα»; «Πως είναι σκέτη ποίηση. Είναι ένα έργο δύσκολο, αλληγορικό, γι’ αυτό διαβάζω ό,τι σχετικό βρω, προσπαθώ να κάνω κι εγώ την ανάλυσή μου. Από εκεί και πέρα, όπως σε κάθε συνεργασία μου, είμαι στη διάθεση του σκηνοθέτη μου».

Αν υποθέσουμε πως ο σκηνοθέτης σας έχει άλλη εικόνα από αυτήν που έχετε εσείς σχηματίσει, τι κάνετε; «Τον ακούω πάντα. Ευτυχώς στις μέχρι σήμερα δουλειές μου υπήρξε σύμπνοια. Ούτως ή άλλως, δεν μπορείς να συμμετέχεις σε μια παράσταση και να έχεις τόσο διαφορετικά γούστα από τον σκηνοθέτη, συναντηθήκατε και συνεργάζεστε επειδή σε μεγάλο βαθμό συμφωνείτε. Επομένως προσπαθώ να υπηρετήσω το όραμά του, αλλά και από τη μεριά τη δική μου βάζω στο τραπέζι πράγματα που εγώ έχω καταλάβει και πάνω σε αυτά γίνεται μια συνεργασία».

Αυτή τη φορά η συνεργασία σάς φέρνει πίσω στο Θέατρο Τέχνης, όπου υπήρξατε μαθήτρια. Θα πρέπει να είναι συγκινητική η επιστροφή… «Πολύ! Το Θέατρο της οδού Φρυνίχου (εκεί θα παίζουμε) όταν ήμασταν στο δεύτερο έτος της σχολής είχε μόλις χτιστεί. Θυμάμαι εκείνη την εποχή τον ενθουσιασμό μας, τις εξετάσεις που είχαμε δώσει μπροστά στον Κάρολο Κουν – ήμασταν η τελευταία τάξη του. Εχω συνδέσει αυτό το θέατρο με τα νιάτα μου αλλά και με ανθρώπους που δεν υπάρχουν πια. Εβλεπα τώρα στις πρόβες τη φωτογραφία του Κουν, θυμόμουν τον Λαζάνη και τον Κουγιουμτζή… Εφυγαν όλοι».

Εσείς ονειρευτήκατε ποτέ να γίνετε αρχηγός; «Ποτέ! Ποτέ στη ζωή μου. Μου αρέσει να ακολουθώ αλλά και να συνεργάζομαι. Οχι δηλαδή να υπακούω τυφλά και τα πράγματα να γίνονται ερήμην μου, θέλω να έχω άποψη και να μπορώ να την καταθέτω. Θεωρώ πως η συζήτηση είναι απαραίτητη, όμως θέλω να έχω εκείνον που θα με οδηγεί, θέλω τον αρχηγό μου, το λέω!».

Ποιος ήταν ο πιο δύσκολος ρόλος σας ως τώρα; «Οταν ξεκίνησα να κάνω δράμα, το πρώτο-πρώτο δράμα που έκανα ήταν στην τηλεόραση, στον Πάνο Κοκκινόπουλο. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Φοβόμουν πάρα πολύ! Στην κωμωδία είσαι πιο εξωστρεφής, αυτό το ήξερα, το είχα, μπορούσα να το διαχειριστώ. Στο δράμα έχεις άλλους κώδικες για να το επικοινωνήσεις, τους οποίους δεν είχα ξαναδοκιμάσει. Είχα προσπαθήσει πάρα πολύ τότε. Παρότι, όπως σας είπα, στη σχολή έκανα πάντα δραματικούς ρόλους, επειδή είχαν μεσολαβήσει αρκετά χρόνια κωμωδίας με δυσκόλεψε η μετάβαση. Πάντως, με την εμπειρία που έχω αποκομίσει, πιστεύω πως οι κωμικοί ηθοποιοί μπορούν να μεταπηδήσουν στο δράμα πιο εύκολα από όσο μπορούν οι δραματικοί ηθοποιοί να μεταπηδήσουν στην κωμωδία».

Από τους κωμικούς ηθοποιούς ζητάει το κοινό κάτι που δεν ζητάει από τους δραματικούς, να το διασκεδάζουν συνέχεια. «Εχετε απόλυτο δίκιο! Και εμένα με σταματούν στον δρόμο και μου λένε: “Κάνε μας κάτι να γελάσουμε”».

Πώς αντιδράτε; «Πώς να αντιδράσω; Γελάω κι εγώ. Με εμάς που έχουμε κάνει κωμωδία οι άνθρωποι έχουν μεγάλη οικειότητα. Θα σε αρπάξουν, θα σε φιλήσουν, θα σου πουν “κοριτσάκι μου”…».

Περισσότερα στο BHMagazino

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More

Privacy & Cookies Policy