ΥΨΩΣΕ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ
Ύψωσε τον Πολιτισμό - Θέατρο, Μουσική, Κινηματογράφος, Εικαστικά, Τέχνη, Κριτικές, Άρθρα, Ζωή, Άνθρωποι, Αθήνα, Θεσσαλονίκη
Browsing Tag

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

René Char, Ζωντανή Αύριο

Από τη μεγάλη οπή του τοίχουΣε δέχτηκα ανάθημα από τα χέρια του χειμώναΣε κοίταζα να διασχίζεις τους δαχτύλιους άμμου των θωράκωνΌπως η γενιά των μελαγχολικών στο περιβόλι των παιχνιδιώνΠάνω στο χορτάρι του μολύβδουΠάνω στο χορτάρι…

Ζωή Καρέλλη, Εις μνήμην

Πυώδης πλευρίτις, η κατάσταση αποτόμως οξεία, μια παλιά φυματίωση η αιτία και το κληρονομικό. (Είχαν τρεις πεθάνει στο σπίτι του απ’ την επάρατο νόσο.) Πίστευε στη ζωή, ζητούσε να ζήσει. Είχε δυνάμεις κι έλπιζε ως το αόριστο τέλος. Πέθανε…

Αιμιλία Δάφνη, Θεοφάνεια

Θεοφάνεια. Ο Ουρανός πανηγυρίζει.Έν΄ άσπρο περιστέρι φεύγει απάνου.Μ΄ ένα κλωνί ο παπάς δενδρολιβάνου μ΄ αγιασμό το γρασίδι ραντίζει. Η Δέηση, κρίνος μέσα του, κι ανθίζειγια το δικό του το ψωμί, για του ζητιάνου. Τα μυστικά τα λόγια…

Πάμπλο Νερούδα [όλο παίζεις, εσύ]

Πόσο έχεις στ αλήθεια πονέσει,ώσπου να βρεις τα χούγια μου,ώσπου να βρεις την ψυχή μου τη μονάτη κι ανήμερηκαι τ όνομά μου που όλους τους κάνει και τρέμουν . . .Πόσες και πόσες φορές δεν είδαμε το φως του αυγερινούνα μας φιλάει τα μάτιακαι…

Κ.Π.Καβάφης, O Γενάρης του 1904

A οι νύχτες του Γενάρη αυτουνού,που κάθομαι και ξαναπλάττω με τον νουεκείνες τες στιγμές και σ’ ανταμώνω,κι ακούω τα λόγια μας τα τελευταία κι ακούω τα πρώτα. Aπελπισμένες νύχτες του Γενάρη αυτουνού,σαν φεύγ’ η οπτασία και μ’ αφήνει…

Μια στιγμή στη μέρα: Στράτος Βαβούρης, η Κλυταιμνήστρα στην Αυλίδα

Η θάλασσα θα ’χει δεχτείνα πάρει τα καράβια στο ταξίδι τουςέπειτα απ’ το θρίαμβο της πληρωμένης Νύχταςκαι τη φρίκη της Αυγής.Επευφημίες.Αδιάντροπες αφυπνισμένες άγκυρες.Το αίμα. Το δέος. Σιωπή.Μετά θ’ ανοίξουν τις κουρτίνεςκι ανέφικτη θα…

Μια στιγμή στη μέρα: Stephen Crane, Στην έρημο

Είδα ένα πλάσμα γυμνό, κτηνώδες,Καθόταν καταγής,Κράταγε στα χέρια του την καρδιά του,Και την έτρωγε.Είπα: «Είναι καλή, φίλε;»«Είναι πικρή · πικρή» μου απάντησε·«Αλλά μ’αρέσειγιατί είναι πικρή,και γιατί ‘ναι η καρδιά μου.» Από τη συλλογή…

Μια στιγμή στη μέρα: Νίκος Καββαδίας, Αγαπάω

Αγαπάω τ’ ό,τι θλιμμένο στον κόσμο,Τα θολά τα ματάκια, τους άρρωστους ανθρώπους,Τα ξερά, γυμνά δέντρα και τα έρημα πάρκα,Τις νεκρές πολιτείες, τους τρισκότεινους τόπους.Τους σκυφτούς οδοιπόρους που μ ένα δισάκιΓια μια πολιτεία μακρινή…

Μια στιγμή στη μέρα: Τάσος Γαλάτης – Ο Αμαλάκιστος 

Επιμέλεια: Γιώργης Χαριτάτος [email protected] Χ. Ρ. Εσύ δεν κάνεις για δω είσαι ακόμη «αμαλάκιστος», του είπαν και τον έδιωξαν. Ήταν δεν ήταν έντεκα χρονώ και πώς να τα ’βγαζε πέρα με τα θηρία της λαχαναγοράς· μα…

Μια στιγμή στη μέρα: Δημήτρης Π. Παπαδίτσας – Μάιος σε αρχαιότοπο

Επιμέλεια: Γιώργης Χαριτάτος [email protected] Τα λόγια μου ήταν έμφυτα τά ’παιρναν της λιακάδας τα θροΐσματα Μάης από τη μια πέτρα στην άλλη φύσημα στο ρυάκι απ’ τ’ άλλο ρυάκι Μάης στων χεριών τα ευρήματα στις αρτηρίες…

Μια στιγμή στη μέρα: Τάσος Λειβαδίτης – Νυχτερινός άνεμος

Επιμέλεια: Γιώργης Χαριτάτος [email protected] Κάποτε θα εγκαταλείψω όλες τις προσδοκίες μου για να γεννηθεί ένας λόγος αληθινός οι νύχτες μου αγρύπνησαν πάνω στο στήθος των αγαλμάτων κι άξαφνα ένας τρελός φώναζε κι έβγαινε…

Μια στιγμή στη μέρα: Θεόδωρος Ντόρρος – Είμαστε τα ζωντανά του γλυτωμού

Επιμέλεια: Γιώργης Χαριτάτος [email protected] Είμαστε τα ζωντανά του γλυτωμού σε ξένες θετικότητες. Κι ανύπαρχτο περνάει το διάστημα απ’ την υγεία ώς την αρρώστια. Πιο άνθρωποι, θα βλέπουμε, αγριεμένοι από ντροπή, τα…

Μια στιγμή στη μέρα: Νίκος Κάλας – Τα μεταφορικά απ’ την Αθήνα στη Νόβα Γιόρκη

Επιμέλεια: Γιώργης Χαριτάτος [email protected] Τα μεταφορικά απ’ την Αθήνα στη Νόβα Γιόρκη πώς υπολογίζονται; με τάλιρα Βαβυλώνας ή σε δραχμές; Πώς μεταφέρονται απ’ τ’ αγγλικά στη γλώσσα μας οι εικόνες; Πώς μετατρέπονται τα…

Μια στιγμή στη μέρα: Νάνος Βαλαωρίτης – Μικρός θρήνος

Επιμέλεια: Γιώργης Χαριτάτος [email protected] Γράμματα που έγραψε στο βλέμμα τους η αγάπη Όνειρα που κέντησαν στον ύπνο τους οι αράχνες Ο θάνατος σαν ύφασμα σύρθηκε ανάμεσά τους Έσβησαν έτσι τα λαμπρά τους μάτια σαν…

Μια στιγμή στη μέρα: Τζιάκομο Λεοπάρντι – Το άπειρο

Επιμέλεια: Γιώργης Χαριτάτος [email protected] Αγαπημένος μού ήταν πάντα αυτός ο λόφος ο έρημος, κι αυτά τα δέντρα που μου κρύβουν τον μακρινόν ορίζοντα. Μα εδώ που στέκω οραματίζομαι τις αχανείς εκτάσεις τ’ ουρανού και…

*Μια στιγμή στη μέρα: Έκτωρ Κακναβάτος – Ορτύκι

Επιμέλεια: Γιώργης Χαριτάτος [email protected] Μέσα στη μνήμη πήγαινε, ερχότανε ένα χτυπημένο ορτύκι, ξοπίσω του ο αγριοπήγανος ύστερα το μολύβι, δαγκάνοντας το σύννεφο φτύνοντας θειάφι ψάχνεις μέσα σου, ακόμα η θύελλα…

Ρώμος Φιλύρας – Η σελήνη

Επιμέλεια: Γιώργης Χαριτάτος [email protected] Ως πότε θα γυρνάς στ’ ουρανού τα πλάτη αργυρή, πασίφαη, πλησίφαη, γεμάτη, μισή σα δρεπάνι, σα μαγεία φωτεινή, δέσμη φώτων, σφυρί που αργάζει, χρυσή, μια φεγγόρροη στεφάνη;…

Τάκης Παπατσώνης – If only

Επιμέλεια: Γιώργης Χαριτάτος [email protected] Ω, αν μόνο κάποτε έρθει ο καιρός, η μόνωση πλησίον μιας παραλίας μακρινής να πληροί όλα τα φοβερά κενά της ζωής και των νυχτών της, όλους τους αγώνες με το Aγνωστο και το Μαύρο,…

Νίκος Καρούζος – Διερώτηση για να μην κάθομαι άεργος

Ποτέ στ’ αλήθεια δεν το ’μαθα τι είναι τα ποιήματα. Είναι πληγώματα είν’ ομοιώματα φενάκη φρεναπάτη; Φρενάρισμα ίσως; ταραχώδη κύματα; τι είναι τα ποιήματα; Είν’ εκδορές απλά γδαρσίματα; είναι σκαψίματα; Είναι ιώδιο; Είναι…

Τίτος Πατρίκιος – Τ’ αστέρια που ονειρευτήκαμε

Επιμέλεια: Γιώργης Χαριτάτος Ε:[email protected]) Δεν ήσαν περαστικοί κομήτες ούτε καν στιγμιαίοι διάττοντες τ’ αστέρια που ονειρευτήκαμε – το πολύ καύτρες μέσα στη νύχτα απ’ τα τσιγάρα που τινάζαμε κι η πύρινη τροχιά τους μόλις…

Γιώργος Μαρκόπουλος – Υποταγή

Επιμέλεια Γιώργης Χαριτάτος (([email protected]) Θα ’ρθώ κοντά σου πάλι σαν παιδί που τ’ αγαπούν οι γυναίκες. Είσαι το πλατύ ποτάμι. Στην ερημιά σου, να ’ρχονται τ’ απόγευμα οι βοσκοί να πλένουν τη φωνή τους. Υποταγή (Από τη…

Σταύρος Βαβούρης – Ερχόταν πράγματι βροχή

Επιμέλεια Γιώργης Χαριτάτος (([email protected]) Ερχόταν πράγματι βροχή· ο αέρας είχε σταματήσει κι ο ουρανός χαμήλωνε σταχτής. Μα μ’ όλες τις πρώτες ψιχάλες Δεν έβρεξε στο τέλος. Τώρα μου γράφεις· «Είπα ότι θα βρέξει…» Εν τούτοις…

Ένα ποίημα από τον Ε.Ε. Κάμινγκς που σαν σήμερα γεννήθηκε

όταν ο θεός αποφάσισε να δημιουργήσει τα πάντα πήρε μια ανάσα μεγαλύτερη και από τσίρκου μπάντα και έτσι άρχισαν τα πάντα όταν ο άνθρωπος αποφάσισε να καταστραφεί το ήταν χώρισε απ' το θα και βρίσκοντας μόνο το γιατί το συνέθλιψε…

Δύο ποιήματα της Χλόης Κουτσουμπέλη από «Το σημείωμα της Οδού Ντεσπερέ»

Οδηγός μαγειρικής Είχα κι εγώ μια μητέρα. Όλοι δικαιούνται από μία. Δεν ήξερε να μαγειρεύει. Στο τραπεζομάντηλο κεντούσε φαγητά. Ο αδελφός μου όλο πεινούσε. Εγώ πάχαινα συνέχεια. Όταν τελικά μας εγκατέλειψε, αγοράσαμε μια χύτρα…

Το ποίημα της ημέρας | Ανδρέας Ζερδεβάς- Οι τσέπες

Λιγότερος ουρανός, από αυτόν της πτώσεως προς του χώματος τη φυσιογνωμία, δε μας χαρίστηκε. Λιγότερος ουρανός, από αυτόν της πτώσεως προς της θάλασσας την οικουμενικότητα, δε μας διδάχτηκε. Ευγνωμοσύνη του χρώματος να…

Το ποίημα της ημέρας | Άγγελος Σικελιανός – Τύμβος (Απόσπασμα)

Μέσα μου φέγγουνε ἄσβηστα καὶ τὰ γλαυκά σου μάτια. Ἄθερος κάμπος καὶ πλατὺς ποιὸς σὰν ἐμένα εὑρέθη; Μηδὲ τὰ στάχυα μὄσπειρεν ἀνθρώπινο ἕνα χέρι· μὲ τὴ σιγὴ τὰ θέρισες καὶ μὲ τὴν καλοσύνη. Κι ἂν κάποτε τὰ μάτια σου μὲ βλέπουνε, σὰ…

Το ποίημα της ημέρας | Πωλ Ελυάρ – Πρωταρχική IV

Σούλεγα για τα σύννεφα σούλεγα για το δέντρο το θαλασσινό για κάθε κύμα για τα πουλιά στη φυλλωσιά για τα χαλίκια το θόρυβο για τα οικογενειακά χέρια για το μάτι που γίνεται πρόσωπο ή τοπίο και ο ύπνος τού γυρίζει το χρώμα τ'…

Το ποίημα της ημέρας | Κώστας Κουτσουρέλης – Ονείρωξη

ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ η καρδιά από σπέρμα. Κυλάει απ΄ τους μηρούς κι απ΄ τους βουβώνες, γλιστράει στα χείλη, απλώνεται στο δέρμα, τινάζεται, ηλεκτρίζει τους νευρώνες, ριζό κι ασύγκλωστο σκοινί που δένει εκείνους που αγαπήσαν…

Το ποίημα της ημέρας | Δημήτρης Π. Κρανιώτης – Γραβάτα δημοσίας αιδούς

Άρχισα να ξηλώνω Τα ρούχα μου Ώσπου έμεινα γυμνός Στη μέση του πουθενά Φωνάζοντας Σε μια γλώσσα άγνωστη (Έτσι κι αλλιώς Ποιος θα με καταλάβαινε;) Μα δεν με συνέλαβαν Για προσβολή δημοσίας αιδούς Για να σταματήσω τις…

Το ποίημα του Μεγάλου Σαββάτου | Κική Δημουλά – Μεγάλο Σάββατο

Ευχές κροτίδες και φιλήματα ανταλλάσσουν οι άγιες μέρες μεταξύ τους κι εγώ χτυπώ την πόρτα σου όχι για να εισέλθω μολονότι κατάλληλο είναι το σώμα που φορώ με προϋπηρεσία έντιμη μακρά έξωθεν του Νυμφώνος. Βγες άφοβα. Όχι…

Το ποίημα της Πέμπτης | Τέλλος Φίλης – Ο φασισμός δεν είναι λέξη

«Ο φασισμός δεν είναι λέξη» Ο φασισμός δεν είναι λέξη, δεν είναι επιθετικός προσδιορισμός δεν περιέχει ουσιαστικό στη σύνταξη του ο φασισμός είναι η στάση σου η απουσία σου και κυρίως η σιωπή σου στην αληθινή ζωή Από τη συλλογή…

Το ποίημα της ημέρας | Γουστάβο Αδόλφο Μπέκερ – LXIX

«LXIX» Όταν αστράφτει μια αστραπή γεννιέσαι κι όταν πεθαίνεις μένει ακόμα η λάμψη. Τι σύντομη η ζωή! Η Δόξα κι ο Έρωτας που κυνηγιέσαι σκιές ονείρου. Κι όσο να επιμένεις, πεθαίνεις το πρωί! Από τη συλλογή ποιημάτων…

Το ποίημα της Τρίτης | Θωμάς Γκόρπας – Τραγωδία

Τραγωδία Κανείς δεν σκέφτηκε να κλείσει φεύγοντας την πόρτα κανείς δεν σκέφτηκε τον άνεμο που θα ‘ρχονταν σε λίγο κανείς δεν σκέφτηκε τι άφηνε και τι έπαιρνε κοντά του φύλλα μαχαίρια βλέμματα ή τα τελευταία λόγια που θα ‘διναν στην…

Το ποίημα της Πέμπτης | Φάνης Παπαγεωργίου – Χάρτης πέντε σημείων

Χάρτης πέντε σημείων Τα μάτια της εκτέλεσαν δύο πλήρεις περιστροφές με τεχνική επιδέξιου άλτη κρύβοντας την αλήθεια στη δυσκαμψία της γλώσσας Μέχρι να πετάξει το στόμα και το χαμόγελό της από το παράθυρο άφησε τα χέρια λυτά να…

Το ποίημα της Τρίτης | Γιώργος Σεφέρης – Το σπίτι κοντά στη θάλασσα

Το σπίτι κοντά στη θάλασσα Τα σπίτια που είχα μου τα πήραν. Έτυχε να 'ναι τα χρόνια δίσεχτα πολέμοι χαλασμοί ξενιτεμοί κάποτε ο κυνηγός βρίσκει τα διαβατάρικα πουλιά κάποτε δεν τα βρίσκει - το κυνήγι είταν καλό στα χρόνια μου, πήραν…

Το ποίημα της Πέμπτης | Κική Δημουλά «Σύνδρομο»

«Σύνδρομο» Κοιτάζοντας τόν πίνακα τοῦ Πικάσο «Τό Ὄνειρο» Ἔχω κρεμάσει αὐτόν τόν πίνακα σάν δόλωμα στή συμπαγῆ ἐπιπεδότητά μου μήπως τσιμπήσει τανυσμός γκρεμιστῆς, τόν ἔχω σάν φουρνέλο μή καί τήν ἀνατίναζε συθέμελα τή συμπαγῆ…

To ποίημα της Δευτέρας | Βασίλης Αμανατίδης «Η σιωπηλή μας φούγκα: εγώ, εσύ»

19. Βλέπω στον ύπνο μου τον ύπνο σου. Σε βλέπω να με βλέπεις στο όνειρο σου. Εκεί σου φώναζα ονομάσου. Τι μπαίνεις έτσι ανώνυμος; Μα τελευταία δεν μου το λες, γι' αυτό ξεχνώ και το δικό μου. Κι άμα σε δω να αλλάζεις κι όνειρο…

Το ποίημα του Σαββάτου | Γιώργος Φιλιππίδης «Γαλάζια Μηχανή»

«Γαλάζια Μηχανή» (απόσπασμα) δ' Ξύπνησα, με μιαν αφή αλαφριά στο πρόσωπο από χέρι ανθρώπινο. Σχίζαμε τον κάμπο, ένα ύφασμα γεμάτο μπαλώματα – του ήρωα η ψυχή. Με σταλαγμένη στα μάτια μου τη στάλα του κήπου. Με δυο λόγους…

Το ποίημα του Σαββάτου | Γιώργος Κοροπούλης «Σονετάκι»

«Σονετάκι» Γρήγορα πέρασεν η ώρα που, καθώς είχαμε ορίσει (σε λάμψη, σε βροντή, σε μπόρα), τους φίλους θα ΄χα συναντήσει. Γρήγορα έφυγεν η ώρα που μας εδόθη, κι έχουν σβήσει τα φώτα της γιορτής· τα δώρα κανείς δεν βρέθηκε…

Το ποίημα της Δευτέρας | Ρόμπερτ Φροστ «Ούτε ο μισός»

«Ούτε ο μισός» Στράφηκα να μιλήσω στο Θεό για την απελπισία του Κόσμου· χειρότερο έγινε, όμως, το κακό σαν ένοιωσα πως ήμουν μοναχός μου. Στράφηκε –μη γελάσετε θνητοί– ο Θεός σε μένα να μιλήσει. Βρήκε, όμως, ότι έλειπα από κει…

Το ποίημα του Σαββάτου | Γιώργος Κάρτερ «Κατά παντός υπευθύνου»

«Κατά παντός υπευθύνου» Το κακό παράγινε αλγεινό κι είναι σκεβρωμένοι οι ώμοι μας απ' το φορτίο των τάφων. Ποιος κερατάς κρατάει τα κίνητρα και ξεχειλώνει τις αόρατες τρύπες και μολύνει το θολό με μελανιές του Κάτω κόσμου; Οι…

Το ποίημα της Πέμπτης | Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα «Αντικατοπτρισμός»

«Αντικατοπτρισμός» Κυρά Σελήνη. (Έχει σπάσει ο υδράργυρος;). Όχι. Ποιο παιδάκι έχει ανάψει το φανάρι του; Μόνο μια πεταλούδα φτάνει για να σε σβήσει. Σώπα... Κι όμως μπορεί! Κείνη η πυγολαμπίδα είναι το φεγγάρι. Από την…

Το ποίημα της Τρίτης | Διονύσης Καρατζάς «Η μέρα του Νερού»

«Η μέρα του Νερού» Εγώ γεννήθηκα τη μέρα του Νερού κι ο Έρωτας με βάφτισε στις όχθες της αβύσσου. Κι όταν μεγάλωσα και γνώρισα τη νύχτα, έγινα γλώσσα και γραφή για να κερδίσω την καρδιά σου. Κι εσύ το αίμα σου το έδωσες σε…

Το ποίημα του Σαββάτου | Τάσος Λειβαδίτης «Χειμωνιάτικες παρανοήσεις»

«Χειμωνιάτικες παρανοήσεις» Βέβαια, στο βάθος ήταν γελοίο - με τα δυο σακάκια που φορούσα όλοι νόμιζαν πως κρυώνω, «λάθος, βρε κακούργοι, τους λέω, αλλά πως θα θάψω γυμνόν αυτόν τον άλλον που σκοτώσατε μέσα μου;» Από την…

Το ποίημα της Παρασκευής | Νίκος Εγγονόπουλος «Ποίηση 1948»

«Ποίηση 1948» τούτη η εποχή του εµφυλίου σπαραγµού δεν είναι εποχή για ποίηση κι άλλα παρόµοια σαν πάει κάτι να γραφή είναι ως αν να γράφονταν από την άλλη µεριά αγγελτηρίων θανάτου γι’ αυτό και τα ποιήµατά µου είν’…

Το ποίημα της Πέμπτης | Γιώργος Σεφέρης «Δεκαέξι Χαϊκού»

«Δεκαέξι χαϊκού» Τούτο το ακαριαίον ΜΑΡΚΟΣ ΑΥΡΗΛΙΟΣ Α' Στάξε στη λίμνη μόνο μια στάλα κρασί και σβήνει ο ήλιος. Β' Στον κάμπο ούτ' ένα τετράφυλλο τριφύλλι. Ποιος φταίει απ' τους τρεις; Γ' ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ Αδειες…

Το ποίημα της Τετάρτης | Κ.Π. Καβάφης «Στες σκάλες»

«Στες σκάλες» Την άτιμη την σκάλα σαν κατέβαινα, από την πόρτα έμπαινες, και μια στιγμή είδα το άγνωστό σου πρόσωπο και με είδες. Έπειτα κρύφθηκα να μη με ξαναδείς, και συ πέρασες γρήγορα το πρόσωπό σου κρύβοντας, και χώθηκες…

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More

Privacy & Cookies Policy