Ανασκόπηση: 3+3 ερμηνείες από το 2018 για το 2019

0

Στο μεταίχμιο της αλλαγής του χρόνου, λίγο πριν εκπνεύσει το 2018 και στο χάραμα του 2019, είπαμε να θυμηθούμε κάποιες ερμηνείες Ελλήνων ηθοποιών που διαπρέπουν με τις ερμηνείες τους σε θεατρικές παραστάσεις που θα συνεχίσουν και τη νέα χρονιά να δίνουν το παρόν στα θεατρικά δρώμενα.

Είναι ερμηνείες από τρεις άντρες και τρεις γυναίκες, που μας γοήτευσαν, μας καθήλωσαν, που απολαύσαμε και που κρατάμε, ανάμνηση από το 2018 – πρόταση για το 2019. Έξι ερμηνείες που δεν πρέπει να χάσουμε.

Γιώργος Κατσής / Περιμένοντας τον Γκοντό του Σάμιουελ Μπέκετ, σε σκηνοθεσία Έλενας Μαυρίδου – Θέατρο Χώρος

Ο Γιώργος Κατσής, απόφοιτος της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου, έχει έντονη παρουσία στις θεατρικές σκηνές τα τελευταία χρόνια, και μετρά ήδη μια υποψηφιότητα για το βραβείο Δημήτρης Χορν. Η Έλενα Μαυρίδου, τον επέλεξε να ερμηνεύσει δύο ρόλους στη δική της σύγχρονη ματιά του εμβληματικού έργου του Μπέκετ Περιμένοντας τον Γκοντό: τον δέσμιο Λάκυ, και τον ίδιο τον συγγραφέα σε μια εξαιρετική σύλληψη-ιδέα της.. Ο ίδιος φαίνεται ότι έχει δουλέψει πού τον διπλό αυτό ρόλο στην παράσταση, κινεί πραγματικά τα νήματα της επιβάλλοντας την αέρινη φιγούρα του μέσα στην παράσταση, συντονίζοντας τη δράση, την πλοκή και τους ήρωες. Και αν η έκφραση, το βλέμμα, η κίνηση ακόμα και οι σιωπές της περισυλλογής του σε καθηλώνουν, η ερμηνεία του κορυφώνεται σε εκείνη την απόκοσμη, θαρρείς παγανιστική έξαρση, της σκηνής της «σκέψης», σε ένα υποκριτικό κρεσέντο που συγκινεί  και ανατριχιάζει.

Χάρης Φραγκούλης / Γυάλινος Κόσμος του Τενεσί Ουίλιαμς, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά – Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας

Ο Χάρης Φραγκούλης, δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις, αφού ήδη έχει αφήσει στίγμα στις θεατρικές σκηνές και κατά τη δική μου άποψη είναι «η χαρά» του σκηνοθέτη, μιας και έχει αποδείξει την ικανότητά του να ελίσσεται σε μια μεγάλη γκάμα ρόλων και ηρώων και να μεταμορφώνεται με απόλυτη ακρίβεια σε αυτό που έχει στο μυαλό του ο σκηνοθέτης. Για μια ακόμη φορά συνεργάζεται με τον Δημήτρη Καραντζά, αυτήν την φορά στο περίφημο αυτοβιογραφικό έργο του Τενεσί Ουίλιαμς, και είναι η πρώτη φορά που είδαμε το έργο και νοιώσαμε ότι τον ρόλο του Τομ, αν ο συγγραφέας γνώριζε τον Χάρη Φραγκούλη, θα τον είχε γράψει ακριβώς για αυτόν. Σαρωτικός, είναι ο ο ακριβής χαρακτηρισμός που ταιριάζει γάντι στην περίπτωσή του, επιβάλλει τον Τομ ως παρουσία, σώμα και πνεύμα σε όλη τη διάρκεια της παράστασης, απλώνοντας την παρουσία του σε όλη την έκταση του θεάτρου, ακόμα και στις σκηνές που δεν μετέχει. Τσακίζεται, κομματιάζεται και επανασυγκολλείται, λεπτό το λεπτό, βήμα το βήμα. Θα τολμήσω να πω ότι ο Χάρης Φραγκούλης, κάνει ερμηνεία ζωής, σε ένα βαθιά εσωτερικό δράμα της Αμερικανικής δραματουργίας, σε μια «θρυμματισμένη» ατμόσφαιρα του Δημήτρη Καρατζά.

Δημήτρης Δρόσος / Άνθρωποι και ποντίκια του Τζον Στάινμπεκ, σε σκηνοθεσία Βασίλη Μπισμπίκη – Θέατρο CARTEL

O Δημήτρης Δρόσος, αναμφισβήτητα, είναι η μεγάλη ερμηνευτική αποκάλυψη της χρονιάς. Από τη δραματική σχολή του Γιώργου Αρμένη, πέρασε στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου Ελλάδος απ΄όπου και αποφοίτησε το 2006 , και έκτοτε έχει συνεργασίες τόσο με το ΚΘΒΕ, όσο και με το Εθνικό Θέατρο αλλά και με σημαντικούς Έλληνες σκηνοθέτες. Ο απόλυτος ρεαλισμός της σκηνοθεσίας του Βασίλη Μπισμπίκη, στο Άνθρωποι και ποντίκια του Τζον Στάινμπεκ, ανέδειξε μια άλλη υποκριτική πλευρά του Δημήτρη Δρόσου στον απαιτητικό ρόλο του Λένι/Λένου, του αγαθού αυτού ήρωα, που σκοτώνει από αγάπη. Αυθόρμητος και ανθρώπινος, απαλλαγμένος από φόρμες, στυλ και «στήσιμο», ο δύσκολος ερμηνευτικά χαρακτήρας του ήρωα, αποκτά υπόσταση μέσα από την ερμηνεία του. Συγκινεί βαθιά ο Δημήτρης Δρόσος. Και συγκινεί γιατί πετυχαίνει να υποδυθεί τον ταπεινό, άδολο, πάναγνο και αθώο (και ίσως γι’ αυτούς τους λόγους τόσο εγκληματικό) χαρακτήρα του, έχοντας δουλέψει στην ουσία και την ανθρωπιά του ρόλου.

Λυδία Φωτοπούλου / Απόψε αυτοσχεδιάζουμε του Λουίτζι Πιραντέλο, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου – Εθνικό Θέατρο

Για τη Λυδία Φωτοπούλου δε χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Αναμφισβήτητα αποτελεί ένα τεράστιο κεφάλαιο της Υποκριτικής Τέχνης στην Ελλάδα, πράγμα που έρχεται να το επιβεβαιώσει για μια ακόμη φορά  με τη συμμετοχή της στην ιστορική – κατά την άποψή μου  παράσταση-αναβίωση του επίσης ιστορικού Απόψε αυτοσχεδιάζουμε, από τον Δημήτρη Μαυρίκιο, με τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι. Σε μια παράσταση που το Εθνικό Θέατρο όφειλε να κάνει και να την αφιερώσει στους πρωτεργάτες του θεάτρου, σε μια παράσταση-ύμνο στον Ηθοποιό και την Τέχνη του, η Λυδία Φωτοπούλου διαπρέπει κάνοντας απλά αυτό που ξέρει να κάνει καλά: να μπαίνει σε ρόλους, να υποδύεται, να τσαλακώνεται, να κρύβει και να κρύβεται, να αποκαλύπτει και να αποκαλύπτεται. Κρύβει «την κόρη της» στο μακιγιάζ, αποκαλύπτει το θέατρο στο μικρό αγόρι: «…Αυτό είναι το κακό μικρό μου: όλα εδώ είναι ψεύτικα! Αλλά στο αγοράκι που θα γίνεις, μια ψεύτικη αυλή ίσως ν’ αρέσει περισσότερο από μια αληθινή…». Δακρύσαμε, κυρία Φωτοπούλου, μπροστά στο μεγαλείο της τέχνης σας, δακρύσαμε. Δέος δεν ονομάζεται αυτό;

Λένα Ουζουνίδου / Αρίστος του Θωμά Κοροβίνη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαγεωργίου – Θέατρο του Νέου Κόσμου / Θέατρο Άνεσις

Σε μια παράσταση που τα sold-out συνεχίζονται αδιάκοπα από την πρώτη μέρα παρουσίασής της, που αναγκάζει τους συντελεστές της να μετακομίζουν συνεχώς σε μεγαλύτερες αίθουσες, που έχει γίνει πλέον talk of the city, η Λένα Ουζουνίδου έχει σημαντικότατο μερίδιο ευθύνης! Μετά τη «Σταματία Αργυροπούλου», η απλή, λαϊκή γυναίκα έχει βρει την ηθοποιό που την ερμηνεύει με απόλυτη πιστότητα και αλήθεια στο πρόσωπό της. Στη σκηνοθεσία του Γιώργου Παπαγεωργίου, που 3 ηθοποιοί ερμηνεύουν όλους τους ρόλους της ζωής του Αριστείδη Παγκρατίδη, του «Δράκου του Σέιχ-Σου», η Ελένη Ουζουνίδου παίζει τους τόσο διαφορετικούς στην έκφραση, ίδιους όμως στην καταγωγή και ρίζα, ρόλους της μάνας και της τραγουδίστριας. Μόχθος και μπρίο, απελπισία και νάζι, φόβος και θάρρος, υποταγή στη μοίρα και προσωπική επανάσταση, κάματος και δύναμη όλα βρίσκουν τον τρόπο τους και τη θέση τους στις ερμηνευτικές ικανότητες της ηθοποιού, με την ευθύτητα  ,την αμεσότητα, το χιούμορ και την τραγικότητά της. Μια αξιοθαύμαστη εναλλαγή ρόλων, εκφράσεων, ψυχισμών. Η Λένα Ουζουνίδου είναι απλά ένας λόγος να δεις και να ξαναδείς (αν τα καταφέρεις) τον Αρίστο.

Μαίρη Μηνά / Με λένε Έμμα του Ντάνκαν Μακ Μίλα, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη – Σύγχρονο Θέατρο

Εδώ έχουμε να κάνουμε με το μέλλον του Θεάτρου μας. Η Μαίρη Μηνά αποφοίτησε πριν δύο χρόνια από τη δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών, έχει μετάσχει στην Άφιξη της Ιούς Βουλγαράκη, στον «Οιδίποδα Τύραννο» των Βαγγέλη Ξάφη και Αμαλίας Μουτούση και στο χορό της «Ηλέκτρας» του Θάνου Παπακωνσταντίνου από το Εθνικό Θέατρο. Και φέτος πρωταγωνιστεί στη νέα δημιουργία της Ελένης Σκότη ερμηνεύοντας τον ομώνυμο ρόλο στο Με λένε Έμμα του Ντάνκαν ΜακΜίλαν.  Ο χαρακτήρας της Έμας, Σάρας, Λούσης σύνθετος, πολυπρόσωπος, χαμένος σε αλκοόλ και ναρκωτικά, με μεγάλες και απότομες ψυχολογικές διακυμάνσεις αποτελεί μια μεγάλη πρόκληση για την ηθοποιό που θα τον ερμηνεύσει και η Μαίρη Μηνά ανταποκρίθηκε σε αυτήν με θαυμάσια αποτελέσματα: μια βαθιά ισορροπημένη ερμηνεία, χωρίς υπερβολές και μελοδραματισμούς, χρωματίζει τον κόσμο και την αντίληψη της ηρωίδας, κερδίζοντας τις εντυπώσεις για την αλήθεια της να ζει μέσα στο ψέμα της, «για τη χαμηλή αυτοεκτίμηση σε συνδυασμό με την μεγάλη ιδέα» για τον εαυτό της. Η Μαίρη Μηνά, σε πρότυπο ρεαλιστικής ερμηνείας, είναι το χαμένο κορίτσι της διπλανής πόρτας, της γειτονιάς μας, της οικογένειάς μας. Αυτό πια δεν πιστεύουμε «την παραμύθα» της, αυτό που προσδοκούμε την αλλαγή της. Μια ερμηνεία υψηλής συγκίνησης.

Δείτε επίσης

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.